Garip Kuşum
(Almas Yıldırım)

Garip kuşum bu gelişin nereden
Uçup geldin hangi dağdan dereden
Ben anlamam göğsündeki yaradan
Beyhudedir bende merhem arama
Merhem olsa koyarım öz yarama.

Kim dost ola yarama ilişe
Bir es bulsam öz derdimi bölüşe
Gel aldanma yüzümdeki gülüşe
Dal ruhuma geçirdiğim ahi gör
Gir kalbime içten akan kanı gör

Kızıl Köleler Dünyasına
(Almas Yıldırım)

Hür İnsanlık haykırdı: Kalksın zulüm, korku, kin!..
Verdi milyonla kurban…Ya gene bu korku ne?..
Milletleri kızıl bir orakla biçmek için,
Hortlayan barbarlığın eskisinden farkı ne?..

Dünya gene tersine döner, serhoş mu bilmem,
Kanlı bâdirelerle eğlenmek hoş mu bilmem,
Bunca çekilen emek beyhûde, boş mu bilmem,
Muzdarip dudaklarda bu bitmeyen şarkı ne?
Nerde tahakküm, zulüm, milyonluk esir İnsan,
Nerde topyekün sürgün topyekün ölüm ve kan?..
Kaldır demir perdeyi, hükmünü versin cihan,
Lânet kızıl dünyanın köleler cennetine!..

Aç göster her köşeni, her nesi var, nesi yok,
Ben bilirim ki, orda uçan kuşun sesi yok,
Hürriyet mi diyorsun, yalan… Onun (H)si yok,
Milyonu beş paradır orda kemiğin, etin!..

Moskova
(Almas Yıldırım)

Orda hür ülkeleri saran zincirin ucu,
Orda piç Neronların ölüm dağıtan gücü,
Aldanıp tuzağına düşen her diyâr bilir,
Orağı İnsan biçer, çekici öldürücü.

Kremlin.. O’nu sorun tarihin yaprağına,
Kaç milyon İnsan kanı çilenmiş toprağına,
Içtikçe kan istiyor, içtikçe kuduzlaşır,
Dikkat!.. Hudutlarında örülü İnsan ağına.
Orda Deli Petro’nun hırsı var, emeli var,
Orda sosyalistliğin Ruslaşan temeli var,
Nerde bir canavarlık, bir cinayet çıkarsa,
Orda barbar, komünist Moskova’nın eli var.

Moskova, bir cennet o serseri bir yığına,
Körler ancak o kızıl mezbahaya sığına,
Saçtığı vahşetlerin kurbanıdır bu küre,
Tanrı bile pişmandır onu yarattığına.

Ey!.. Kalbi, hürriyetin aşkıyle çarpan cihan,
Bu vahşete göğsünü geremiyorsan yan!.
Hür yurtlar çiğnenip te çöktükten sonra dünya,
Savur boş ummanlara ne çıkar atomundan.

Ah, ey haleskâr atom: Kızıl derde tek deva,
Senden umut bekliyor milyonla esir yuva,
Hür aile, hür hayat, hür İnsanlık uğruna,
Yok olsun ateşinle vahşi, dinsiz Moskova!..

Kalk Sevgilim
(Almas Yıldırım)

Kalk sevgilim, kalk da beni yola vur,
Geç kalınsa, yurt başıma çökecek..
Ben artık beklemem, gün doğsun diye,
Kim bu bitmez intizârı çekecek?!.

Kalk ki yollar uzun, emel uzakta,
Bu uğurda ölüm de var, tuzak da.

Kalk, sevgilim, kalk da atımı gemle,
Sıcak bir öpüşle anlımı nemle,
Yeter, gün geçirdim ben bu özlemle,

Sen aldırma, dağları geçit vermezse,
Fırtınalar kopup yolumu kesse!..
Kalk, sevgilim, kalk da, kuşlar ötüyor,
Gözümde bir savaş aşkı tütüyor
Kalk ki, zaman geçti, günüm bitiyor..

El ne diyor bak, bu miskin duruşa,
Kollarımda güç yok mu, bir vuruşa!?

Kalk, sevgilim, ver okumu, yayımı,
Çek altıma o küheylan tayımı,
Kim o benim inkâr eden soyumu?..

Hangi kuvvet büken benim kolumu,
Ben gidersem kim kesecek yolumu?!

Kalk, güzelim, kalk ta beni yola vur,
Düşünme ki kalbimde çok acı var,
Çökmem dize, vurulmazsam arkamdan,
Hâlâ bende Bozkurd’umun gücü var!..

Sen aldırma, dağlar geçit vermeze,
Fırtınalar kopup yolumu kesse!…

Mukaddes İhtilal
(Almas Yıldırım)

Karanlıkta gözlerim dikilmiş ufuklara,
Bir fırtına sesi var, bulutlar gökte dal dal,
Açmış doğu bağrını sökecek şafaklara,
Kop ey deli fırtına, râşeni gönlüme sal,
Ihtilâl istiyorum, mukaddes bir ihtilâl!..

Doğan güneşle kopsun bir akın velvelesi,
Görünsün kan köpüklü kısrakların yelesi,
Bitsin esir Türklüğün, bitsin artık çilesi,
Ne zincirli bir Kafkas, ne kan kusan bir Ural,
Ihtilâl istiyorum, mukaddes bir ihtilâl!..
Savrulsun ummanlara gövde, bacak, bilek, baş;
Yere geçsin Kremlin, kalmasın taş üstüne taş,
Hür İnsanlık uğruna başlasın kutlu savaş,
Vakit gelmiş ey zaman, bir ölüm şarkısı çal,
Ihtilâl istiyorum, mukaddes bir ihtilâl!..

Lanet Şairliğime
(Almas Yıldırım)

Durma güzel sevgili, okşa beni, sev beni,
çoktan beridir ki, ben bir gülüşe muhtacım..
Doğdum doğalı sardı kızıl bir alev beni,
Nerde yeşil dileğim, nerde benim amacım..

Neyleyim felek beni mahkum etmiş gurbete,
Lânet onun sunduğu ağu dolu şerbete!..

Ben bilirim, bu yolun yok ucu, yok bucağı,
Otuz beş bahar geçti, otuz beş kışa düştüm,
Terk edeli o dilber, o sevdalı kucağı,
Çekenler bilir ancak, ne zalim işe düştüm!..
İnsana en mukaddes saadet, yüce dilek,
Sevgiler yanında, doğduğu yerde ölmek..

Yâd el, ancak gam çiler bir aşıkın içine,
Dört çevre gülşen olsa, istemem ben özge yer,
Bir taşını değişmem Mısır’a, Hind’e, Çin’e,
Tanrı cenneti verse, ben derim ki onu ver!..

Bir Cehennem olsa da bana, özyurdum, gerek,
Atılırım koynuna sevinerek, gülerek!..

Orda bir kaya olsam, yaslansa yâr gölgeme,
Onsuz burda şöhreti, şairliği nedem ben,
Annem beni doğarken kurban demiş ülkeme,
Koyver beni, güzel kız, öz ilime gidem ben!..

Lânet şairliğime, şiirime, hevesime,
Nerdesin, ey nazlı yurt, ses ver benim sesime!…